تب داشتم و همان حس غریب و احساس معلق بودن و بی وزنی دوباره به سراغم آمد . احساس کردم صدایی از پشت پنجره مرا به سوی خود می خواند ، وقتش رسیده بود بخصوص حالا که به این حالت ، حالت غریب نیمه مرده در آمده بودم جای شکی باقی نمی ماند ، باید میرفتم ، بدون هیچ هراسی خودم را از پنجره پرت کردم به سرعت به طرف پایین کشیده می شدم با بغض غریبی از دنیای کثیف و وجود نیمه زنده خودم وداع کردم . با سر محکم به زمین خوردم ، درد وحشتناکی احساس کردم . ولی نمردم!! بعد از آن از چندین راه دیگر استفاده کردم ، خود را زیر ماشین انداختم ... هر کاری به ذهنم رسید انجام دادم ، تمام استخوانهایم خورد می شد ، کل خونم به زمین می ریخت بدتر زجر می کشیدم ولی باز زنده می ماندم و بعد از مدتی به شیوه باور نکردنی خوب می شدم .

کسی پرسید از مرگ نمی ترسی ؟ جواب دادم : نه تنها نمی ترسم بلکه جز او نمی خواهم و تنها چیزیست که فکرم را مشغول کرده است.

یک سال یا دو سال گذشت . دقیق نمی دانم چون زمان برایم معنیش را از دست داده بود . به وضعیتم عادت کرده بودم . ولی هرگز احساس راحتی نمی کردم. یک شب دراز کشیده بودم فکری به ذهنم رسید با خود گفتم من که نه زنده ام نه مرده ، نه میتوانم خود را زنده زنده کنم و نه کامل بمیرم و راحت شوم . اما اگر دیگران نمی توانند با من رابطه داشته باشند من که می توانم رابطه یک طرفه ای با آنها داشته باشم . حال که محکوم به این نوع زندگی هستم باید به جواب سوالهایم در مورد آدمها برسم . این کار را کردم . مثلا :

در گوشه پرتی از پارک ، همان پارک که اغلب با دوستم برای خوش گذرانی به آنجا می رفیم . نشسته بودم . افکارم مرا احاطه کردند ، در گوش هم پچ پچ می کردند و می خندیدند و صدایی مدام می گفت : تو احمق هستی تو پست هستی ...

به خود که آمدم جوانی در کنارم نشسته بود ، نمی دانم کی آمده بود انگار فکری آزارش می داد ، جولان غم در چهره درهم و چشمانش به وضوح پیدا بود . چاقویی از جیبش در آورد و تیغه تیزش را به مچ دستش چسبانید می خواست رگش را بزند ، خیلی دوست داشتم می توانستم با او حرف بزنم و دردش را می فهمیدم ، البته هر دردی که داشت حاضر نبودم منصرفش کنم . حس خوبی داشتم چون یک نفر پیدا شده بود که به هر دلیلی از زیستن خسته و با من هم عقیده بود . بی صبرانه و با حرص عجیبی منتظر بودم کار را تمام کند . اگر جای او بودم درنگ نمی کردم ، خون با فشار به وسیله رگ کوچکی از بدن خارج می شود ، بی حال می شوی ، رمقی در پیکرت باقی نمی ماند و راحت می شوی . فکرش را که می کردم بی تاب می شدم و قرار نداشتم ، انگار دیوانه باشم .

دس دس می کرد ، وجودش را تردید و دو دلی گرفته بود . چاقو را روی دستش کشید . خون مثل چشمه از زیر پوستش جوشید . اما نه فقط یک خراش بود . چاقو را پرت کرد سرش را میان زانوهایش گذاشت و به شدت گریه می کرد . کاش می توانستم با او حرف بزنم ، دلم برایش می سوخت ، با خود گفتم نکند او هم مثل من باشد نه مرده نه زنده ، صدایش کردم اماجواب نداد ، او یک آدم معمولی و زجر کشیده بود ، بلند شد و رفت مثل دیوانه ها راه می رفت ، دنبالش رفتم ، مصمم بودم که از کارش سر در بیاورم ، حرکاتش غیر عادی بود و با خودش حرف می زد ، انگار متوجه اطرافش نبود ، عکس العمل مردم برایش مهم به نظر نمی رسید شاید خود را به بی خیالی زده بود . گاهی بی هدف سرش را بلند می کرد به حالتی که انگار چیزی شنیده باشد مکث کوتاهی می کرد و دوباره راه می افتاد . انگار تازه چیزی یادم آمده باشد ، فریاد زدم : خودت را بکش ، خودت را راحت کن ، بی عرزه چرا چاقو را پرت زدی ، بی عرزه ، خاک بر سرت . از ته دل آرزو می کردم جای او باشم . از اینکه موقعیتی به این خوبی را از دست داده بود تعجب می کردم و دلم باریش می سوخت . بلندتر داد می زدم بی عرزه... اما نه او و نه هیچکس دیگر صدایم را نمی شنید . خودم را جای او گذاشتم ، با خود گفتم حتما هنوز وابستگی کوچکی به رندگیش دارد ، در آن لحظه من هم تردید کردم ولی نه ، باید خودش را می کشت ، از کجا معلوم که مثل من نشود ، حتما اگر من و حالتم را میدی فورا کلک خودش را می کند .

به خانه اش که رسید ، بی اختیار ، بدون هیچ میلی طوریکه انگار مجبور باشد کلید را به در انداخت و وارد سد من هم داخل شدم ، در را بست یک راست جلو آیینه رفت و به تصویرش زل زد ، این کارش مرا دیوانه می کرد . هر لحظه حس می کردم مسئولیت بیشتری در قبالش دارم ، همین طور که به خودش زل زده بود آب دهانش را به آیینه پرت کرد از این حرکتش کیف کردم خیلی جالب به نظرم آمد ، مشت و لگد برایش انداختم ولی هیچکدام به او نخورد ، گفتم خودت را بکش احمق...احمق....

پسرم تویی . از این صدا ترسیدم . جوونه جا خورد فورا تف روی آیینه را با آستین پیرهنش پاک کرد : بله مادر . سعی می کرد معمولی جلوه کند ولی نمی شد صدا و چهره اش تابلو بود .

_ کی برگشتی پسرم ؟

_ همین الان 

مادر گفت باشه عزیزم و رفت ، من از ترس خودم را قایم کرده بودم ، تازه یادم آمد کسی مرا نمی بیند ، از حماقتم خنده ام گرفت .

با جوونه وارد هال شدیم ، چشمم بی اختیار روی مادره قفل شد ، چهره شکسته و رنج دیده ای داشت ، زن فهمیده و کاملی به نظر می رسید ، خوب راه نمی رفت و می لنگید انگار بعد از گذشت سالها ، از اینکه پا به این دنیا گذاشته بود پشیمان شده و قلم پایش را خرد کرده بود ، به نظرم غمی وجود نداشت که او تحمل نکرده باشد . موهای سفید ، صورت چروکیده و رنج کشیده ای داشت ، انگار زندگی آنقدر او را پیچانده بود که طراوت و شادابی بدنش را کشیده باشد و تفاله ای از بد بختی به جا گذاشته باشد . در صورتش با وجود خستگی مهربانی غریبی موج می زد . چشمم به عکس روی میز  افتاد . او ، شوهر و پسرش چقدر جوانتر و شادابتر بود یک دستش را به گردن شوهرش و دست دیگر را روی سر بچه اش گذاشته بود . میزان علاقه و انگیزه های زندگیش در آن عکس به وضوح پیدا بود .

به اتاق پسره رفتم ، بوی اتاق خودم را می داد ، عطر مرگ . در و دیوارش عادی و آرام به نظر می رسید تلفیقی از آجر و ملات و گچ که رویش را رنگ کشیده بودند ولی حتم داشتم که گاهی به وسیله شکنجه مبدل می شدند . جوونه وارد اتاق شد با صدای بلند گفت : مامان کی می ری ؟ مادره جواب داد : نیم ساعت دیگه عزیزم . جوونه ساکت شد و در را بست روی تختش دراز کشید و به حالت منگی به سقف زل زد ، مدتی به همان حالت ماند ، می توانستم فشار افکاری که احاطه اش کرده بودند را حس کنم . نگاهی به ساعت انداخت ، حدود سه ربع ساعت گذشته بود بیرون رفت و مادره را صدا کرد ولی مادره رفته بود ، رنگش پرید ، مردمک چشمش می لرزید و در اشک غرق بود . با تردید کشو میزش را باز کرد مقداری قرص بیرون آورد ، بدون اینکه کشو را ببندد روی صندلی نشست . چند تا قرص در دستش خالی کرد ، دستش می لرزید و دودلی در چهره اش موج می زد . من هم اضطراب داشتم فکر می کردم نکند دوباره لگد به بختش بزند . فریاد می زدم ، بالا و پایین می پریدم و می گفتم : بخور ، بخور . دستش را پایین آورد و از پنجره نگاهی به بیرون انداخت ، انگار کسی به پنجره کوبیده باشد . فریاد می زدم : نه لعنتی کوفتش کن ، حماقت نکن ، کلافه بودم و می ترسیدم پشیمان شود . بالاخره قرصها را در دهان انداخت و به لیوان پر آب نگاه می کرد . قلبم به تاپ تاپ افتاده بود و در حالی که اشک می ریختم گفتم : لیوان را سر بکش . لیوان آب را نوشید . یک سی دی  را روی دستگاه گذاشت ، موسیقی آرام ، گوش نواز و غم انگیز بود .در حالی که اشک از گوشه چشمان بسته اش جاری بود ، زمزمه می کرد : مادر.......مادر.........مادر...... کم کم صدایش خفه شد و به خواب رفت .

از اینکه راحت شده بود خوشحال بودم اما گریه می کردم . چون او رفت ولی من بودم . قیافه راحتش را که نگاه می کردم حسودیم می شد تنها کاری که از دستم بر می آمد این بود که کنارش دراز کشیدم چشمانم را بستم و به هیچ فکر نمی کردم ، انگار که مرده باشم ، از این حالت کیف بی حدی داشتم ...

صدایی مرا از آن دنیا بیرون کشید انگار یکی جوونه رو صدا می کرد ، از اتاق بیرون رفتم مادره با یک پیرمرد درون حال بودند و دنبال جوونه می گشتند ، جا خوردم دلم برای مادره می سوخت ، او که نمی توانست درک کند پسرش چقدر خوشبخت شده بود . بالاخره مادره به اتاق آمد گفت: چه خبرته مادر چه وقت خوابیدنه ، چقد میخوابی نگاهی به میز انداخت : نگا کن و کشو را بست دوباره رو به جوونه کرد و گفت : پاشو دیگه ....پاشو ولی فایده ای نداشت . ساعت را نگاه کردم در کمال تعجب 12 ظهر روز بعد بود . اصلا متوجه گذر زمان نشده بودم . مادره وقتی دید پسرش بیدار نمی شود پیر مرد را صدا زد اما او هم نتوانست بیدارش کند . ترس و اضطراب در چهره شان بخصوص مادره موج می زد . جیغ بلندی کشید . پیرمرد هم در حالی که جوونه رو تکان می داد و مگفت بیدار شو پسرم بیدار شو بابایی چشمش به جلد قرصها که بالای میز بود افتاد . نگاهی به آنها انداخت ، رنگش پرید و با دو دستش بر سرش کوبید . او را به بیمارستان رساندند در اورژانس دکتر او را با گوشی معاینه کرد ، دو انگشتش را روی رگ گردنش گذاشت ، به چشمان جوونه نور انداخت و گفت متاسفم دیر شده . آه و ناله مادره و پدره تمام فضای بیمارستان را فرا گرفت...

اصلا برایم مهم نبود که آن جوان چرا خودش را کشت . چون اگر من هم می توانستم خودم را بکشم دلیلش به کسی ربطی نداشت ، در ضمن زندگی کردن و زیستن احتیاج به دلیلی دارد که انسان را قانع کند و الا مردن یک حقیقت مطلق و انکار ناپذیر است و دلیلی نمی خواهد.

خسته با بار غم و اندوه بیشتر و حس حسادت فراوانی به خانه آمدم ، دراز کشیدم فکرهایم مرا احاطه کردند . یک لحظه به یاد عکس خانواده ی آن جوان افتادم . حالا مادره چه انگیزه ای برای زنده بودن داشت ؟...

ادامه دارد...

نظر...